اردشیر باحال را که حتما می‌شناسید (این‌جا درباره‌اش نوشته بودم) هر از چندگاهی ویدیوهای جدیدی ازش می‌بینم ولی هر از گاهی هم به ویدیوهای قدیمی‌اش سر می‌زنم. امروز که به یکی از ویدیوهایش سر زده بودم اولش یک هشداری دیدم.

تو این هشدارش که فکر نکنم عمرا عملی هم بتواند بشود، تهدید کرده که کسانی که در ماهواره‌های فارسی زبان ویدیوهایش را پخش کرده‌اند بر اساس قوانین کپی‌رایت آمریکا شکایت می‌شود. حالا این عکس پایین را هم نگاه کنید.

اگر به پایینش دقت کرده باشید این عکسی هست که از پروفایل اردشیرباحال در یوتیوب گرفته شده که اردشیر نوشته که تو کانادا اقامت دارد و نه در آمریکا. حالا شما پیدا کنید پرتقال فروش را.

اصولا کسی که تو کانادا هست نمی‌تواند طبق قوانین آمریکا شکایت کند، اگر هم بخواهد طبق قوانین آمریکا شکایت کند باید کپی‌رایت کارهایش را در آمریکا به ثبت رسیده باشد. مطمینم که چنین کاری را هم در کانادا هم نشده. اصلا ثبت کپی‌رایت کاری اداری و پرهزینه هست که از دست هرکسی هم برنمی‌آید. بر فرض این که هم همه کارها انجام شده باشد، مطمینا نیاز به یک وکیل آمریکایی برای پیگیری این شکایات هست. چیزی که فکر کنم اگر اردشیر منابع مالی‌اش را داشت در جاهای خیلی بهتری می‌توانست خرج کند.

پس بهتر است که به جای این که نگران سرقت ادبی کارهایمان در اینترنت باشیم و هی نگران کپی‌رایتش باشیم، بیشتر تمرکزمان را روی کارهایمان و بهتر کردنشان بکنیم.
چون به هر حال کسانی هستند که در آخر سر کارهای تولید شده را یک جوری کپی کرده و استفاده کنند. راستی یادمان نرود اگر بخواهیم بحث کپی‌رایت را وسط بکشیم خود اردشیر هم ممکن است به نقض همین حق محکوم بشود. مطمینم که ایشان حق استفاده از ویدیوهای پاریس هیلتون را در ویدیوهای خودش از کسی درخواست نکرده و قانونا اجازه‌ی چنین کاری را نداشته. حالا درست است که برای آن کانال تلویزیونی این‌قدر نمی‌صرفد که اردشیر را تحت پیگرد قرار دهد و از طرفی برای خودش هم تبلیغی شده ولی چشممان را بر این مساله نبندیم که اگر ما کپی‌رایت را رعایت نمی‌کنیم، دیگران را حداقل تهدید به پیگرد قانونی کپی‌رایتی نکنیم.